Blog

A Mother Elephants Wish – एउटा माउ हात्तीको चाहाना

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I don’t want to be here – I want to be free – I want to raise my family elsewhere.

I would love to stretch and move – To be in the jungle. I would love to go on jungle walks with people not having them on my back – I love sharing the jungle with people.

I want more for my baby.  I want to reach people through love and compassion. My life purpose is to create a better life for my offspring.

I don’t want my baby to be a victim of this business. 

I am sad about the government promoting breeding as a business.

I am hopeful for a sanctuary for old and retired elephants.

I am worried about the babies.

I want people to blog – show a better way.

I want my newest child out of here – I want my baby to be free – Even if I have to stay.

I want you to share the injustice – Connect with others – There is a revolution at hand –  We are all apart of this movement.

The above statements are from the elephant in the top photo – She is currently living at the Government Elephant Breeding Center in Chitwan Nepal. This elephant gave birth to her baby in December 2018 – A few days after I arrived.

Breaking a young elephant’s spirit is filled with emotional and physical pain. Elephants often run away. When they are captured they are beaten with axes. Ropes or chains – tight – no slack  – Binding their front feet together. The elephant is made to hobble back to camp.

I communicated with a government elephant who had been whacked by the blade end of an ax after running away. The scar from the ax blade is prominent. The elephant’s leg is often bent in the air, resting on the other back leg to relieve the pain. Where were you going?  He replied,  “I was trying to find my mother.”

मलाई यहाँ हुन छैन , मलाई स्वतन्त्र हुन छ – मलाई मेरो परिवार अन्तै हुर्काउनु छ।

मलाई जंगलमा तन्किनु र हल्लिनु मन लाग्छ। मलाई मेरो पिठ्युँमा कुनै मान्छे नचधाइ जंगलमा हिड्नु
 मन । मलाई मनिससङ जंगल बाढ्न मन पर्छ ।

मलाई माया र सध्भावना को साथ मानिस माझ पुग्नु छ। मेरो सन्तानको लागि सबै थोक पुराउने र उसको जीवन राम्रो बनाउने मेरो एक मात्र लक्ष्य हो।

मेरो सन्तान कुनै पनि ब्यापारको सिकार होस भनेर म कदापी चाहान्न।

प्रजनन्तालाई ब्यापारको रुपमा लिदै सकृय रहने सरकार देखेर मलाई दुख लाग्छ ।

म आशा गर्छु कि नेपालमा बृद्ध र सेवानिवृत्त हात्तीहरु को निम्ति एउटा आरक्षण बनोस।

मलाई बच्चाहरु देखेर चिन्ता लागिरहेको छ।

म चाहान्छु कि मानिसहरुले राम्रो तरिकामा ब्लग बनाओस।

येदि म बस्नु परे पनि मेरो नया बच्चाले चाहिँ यो ठाँउबाट छुट्कारा पाओस भन्ने मेरो चाहाना छ।

म चाहान्छु कि हामीले भोगेको अन्याय तिमिले अरु मानिस मझ ल्याउ, त्यहा क्रान्ती छ हातमा र हामी सब त्यास्को भग्येदार हो।

माथी उल्लेखित वाचन चितावन मा स्थित सरकारी हात्ती प्रजनन केन्द्रको एउटा हात्तीले भनेको हो। उसले म नेपाल आएको केही समय अघि डिसेम्बर २०१८ मा एउटा बच्चालाई  जन्म दिएको थियो।

जवान हात्तीको मनोबल तोडनु भनेको उसलाई  भावनात्मक  र साररिक पिडा पनि दिनु हो। प्राय हात्तीहरु भाग्छन।उनीहरु पकडेपछी , बन्चरोले पिटिने गरिन्छ।अघिल्लो दुइटा खुट्टा डोरी कि त साङ्लोले कस्सेर बाधेर हात्तीलाई फेरि प्रजनन केन्द्रमा फर्काएर लग्छन।

केन्द्रबाट भगेर फर्काएको सरकारी हात्ती जोस्लाई बन्चरो ले पिटेर घोचेर राखेको थियो, उ सङ मैले सन्चार गरेको थिए। बन्चरोको पिटाइबाट लगेको घाउ एकदम गहिरो थियो। दुखाइ कम गर्न हात्तीले आफ्नो अघिल्लो एउटा खुट्टा प्राय जसो हावामा उठिरहेको हुन्थ्यो। तिमी काहा गइरहेको थियौ भनेर मैले सोध्दा, त्यो हात्तीले उसको आमा खोज्न गएको बतायो।

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Breaking a young elephant’s spirit is filled with emotional and physical pain.

जवान हात्तीको मनोबल तोडनु भनेको उसलाई  भावनात्मक र साररिक पिडा पनि दिनु हो।

breeding machienes.JPG

Tourists pay to visit the breeding center to see mother elephants chained by their babies.

बन्धक माउ र बच्चा हात्तीहरु हेर्न टुरिष्ट हरु पैसा तिरेर प्रजनन केन्द्र आउछन।

Photo Credits: Annette Hadaway Sauraha Nepal, January 2019

सन २०१९ जनवरी ी, सौराहा नेपालमा ऐनेट हेडेवे  (Annette Hadaway) ले खिचेको तस्बिर।

Elephant Footcare With Champa Kali – चम्पा कालीसँग हात्तीको फूट केयर

Champa Kali Dec 31 2018 Evening.JPG

Arriving at the elephant camp with my elephant trimming tools in my backpack, ready for an afternoon of trimming – Lena Quenard founder of Association Moey who I was to assist shared that Champa Kali was difficult to trim.

Champa Kali’s mahouts and Lena shared that it was routine for Champa Kali to stand up to have her feet trimmed as she wasn’t wanting to lie down for trimming. Trimming elephants feet when the elephant doesn’t enjoy lying down is an arduous process. As soon as the human coerces the elephant to lie down they get right back up again. This constant up and down is dangerous for the human and the elephant. Instead of assisting in trimming Champa Kalis feet I decided to watch how Lena and the mahouts navigated trimming Champa Kali – Thinking this would be more helpful to her when communicating with Champa Kali about the process.

I watched the trimmers struggle to reach under Champa Kalis nails with her standing on all four feet with no access to reach her pads. Not wanting to agitate the elephant and working on a tight timeline due to this elephant getting a call to give rides at any moment Champa Kali was not getting the foot care she needed to keep her feet healthy.

Champa Kali communicated to me that she would not like to lie down near her chain post for trimming. Champa Kali then shared that she enjoys lying down in the chain free corral. Having Champa Kali lie down for trimming in her coral I was told was not safe for the humans. I then asked Champa Kali if we brought a block for her to rest her foot on near her chain post, allowing Lena and the mahouts’ access to her pads/underside of her nails would she enjoy having her feet trimmed in that way? Champa Kali replied, “Yes!” Champa Kali also shared that she loves her number one mahout very much! Lena and the mahouts set the intention of procuring a block of wood along with training Champa Kali to raise her feet.

Weeks later on New Year’s Eve I went to hang out with Champa Kali, the other elephants in this camp, their mahouts and Lena – When I arrived to hang out Champa Kali had not yet returned from giving rides to humans which is referred to as going on safari. When Champa Kali arrived home from safari for the evening I greeted her telepathically wishing her a happy new year as the mahouts unsaddled her. The afternoon progressed to evening. As the sun was setting finding myself alone at the fire I moved my chair to face the chained elephants. Next thing I knew Champa Kali raised her right foot near her chain post with a big smile – “Look, Annette!” I pulled out my camera capturing this shot of Champa Kali with the orbs!

Photo – Champa Kali December 31, 2018, Sauraha Nepal – Photo Credit: Annette Hadaway

 

नङ काट्ने उपकरण मेरो ब्याग भित्र राखि दिउसाे म हात्ती शिविरमा आइपुगे- एसोसिएसन मोएको संस्थापक लीना क्यनेर्ड जो संघ सझेदारीमा चम्पा कली को नङ काट्नु पर्ने  जुन चाहिँ गह्रौ थियो।

चम्पा कलीको महुते र लीनाले भने कि नङ काट्नकाे निम्ति चम्पा काली पल्टिन रुचाउन्न थिन त्यसैले सधै उब्बिनु उस्को दिन्चार्य भएको थियो। हात्ती जब सुत्न मान्दैन तब उनरुको नङ काट्ने काम एकदमै कठिन हुन जन्छ। मान्छेले हात्तीलाई फकएर सुताउन साथ हात्ती फेरी उठि हाल्छ जुन मानिस र हात्ती  दुबैको लागी  हानिकारक हो। चम्पा कालीको नङ काट्न सघाउनु भन्धा म हेरेर बसे कि  लीना र महुतेले कसरी चम्पालाई निर्देशन दिदा रहेछन भनेर र सोचें कि त्यो समय चम्पा कलीसङ्ग संचार गर्न उपयुक्त हुनेछ।

चम्पा कली आफ्नो चार खुट्टामा उब्बिदा नङ काट्ने मान्छेहरुलाई चम्पाको पैताला सम्म पुग्न गर्हो भएको मैले महसुस गरिएको  थिए । हात्तीलाई रीस नाउठाइ,साँघुरो समयरेखामा काम गर्दै कुनै पनि क्षणमा सवारी चढाउन फोन आउनाले चम्पा कलीलाई चाहिने  खुट्टाको स्वस्थ्यको हेरविचार पर्याप्त मात्रामा पुगिरहेको छैन।

चम्पा कलीले संचारको माध्यमबाट मलाई भनिन कि नङ काट्नकाे लागि उसलाई उसको साङ्लो नजिक पल्टिन पटक्कै मन छैन भनेर। उसले बताइन कि उसलाई साङ्लो मुक्त छेत्रमा पल्टिन रमाइलो लाग्छ रे। तर मलाई भनिएको थियो कि चम्पा कली उनको कोरालमा टिृमिगंकाे लागि पलटि्नु मानिसहरु को लगि सुरक्षित थिएन।” के हामी तिम्रो खुट्टालाई आराम दिन  साङ्लो नजिक एउटा मुढा ल्याएर रखिदिदा तिमी , लीना र माहुतेलाई तिम्रो नङ काट्न सजिलो हुनेछ” भनेर सोध्दा उसले हुन्छ भनेर जवाफ फर्कायो। उसले यो पनि भनिन कि उसलाई उसको पहिलो महुते (फनित) को धेरै माया लाग्छ हरे ! लीना र महुतेहरु ले मुढा खोजेर चम्पा कलि लाई उसको खुट्टा उचाल्ने तालिम दिने सोच बनाए।

नया बर्षको पुर्बी सन्ध्याको केही हप्ता अघि म चम्पा कली,अरु हात्तीहरु, लीना र माहुते हरु संघ समय बिताउन भनेर गइरहेको बेला थाहा पाए कि चम्पा कलि अझै सफारीबाट फर्केको रहेनछ। सझ पख सफारी बाट चम्पा कलि फर्किए पछी उसको माहुते ले  जिन फुकाल्दै गरेको बेला मैले उसलाई टेलिप्याथिकल्ली नया बर्षको सुभकामना दिये। दिउँसो साझामा परिणत हुदै गयो। घाम अस्ताउदै गरेको बेलामा म आगोको नजिक कुर्सीमा आफुलाइ एकलै साङ्लो बधियेको हात्तीहरु हेर्दै गरेको पाये। अर्को कुरा मलाई थाहा थियो कि चम्पा कली मुस्कुराउदै साङ्लो नजिक आफ्नो दाहिने खुट्टा उचाल्दै मलाई भनिन-“हेर अन्नेत्ते(Annette)!” मैले तुरुन्तै आफ्नो क्यामेरा निकालेर चम्पा कली त्यो तस्बिर  खिची हाले!

तस्बिरमा- चम्पा कली, डिसेम्बर ३१,२०१८, सौराहा नेपाल- अन्नेत्ते हादावे(Annette Hadaway) द्वारा लिएको तस्बिर

The Cow That Rescued The Dog – एउटा गाई जोस्ले कुकुरलाई बचायो

blind dog

Spring 2018 when surfing the internet a BBC YouTube video came into my consciousness. The Man Who Saves Cows On His Motorbike shares that in Kathmandu Nepal many cows are abandoned when they are of no use to their owners. I vowed to visit this cow sanctuary upon returning to Kathmandu Nepal.

Two weeks ago while in Kathmandu traveling by taxi I saw a cow on a busy street rummaging through a pile of trash rife with plastic bags – Exact conditions explained by R.B. Neupane in the BBC reel. When communicating with the cow I found out the owners had abandoned her. I asked her if she wanted to go to the cow sanctuary. She replied yes.

The next morning I set out on foot. My plan was to call the sanctuary to report the cows’ location for rescue. When communicating with the cow she told me she was not on the same street as the day before. She would direct me to her location. At every intersection, the cow communicated which way I should turn until I reached the Bagmati River. It was along this river a street dog with both eyes looking cataract walked into my path. The dog was black, completely covered in dust with a graying muzzle. He sat down a few feet from me looking up in my direction. I took several photos of the dog then messaged a photo to my friend Lena Quenard founder of Association Moey. Lena had invited me to communicate with a paralyzed street dog in southern Nepal while Lena and the vet at HART fitted the dog with wheels so the dog could walk with ease, instead of dragging her two back legs on the ground. Lena advised me to contact Animal Nepal, the shelter where Sophie, the dog with new wheels had been transferred – Waiting out vaccinations before flying to her forever home. Making a mental note to look up Animal Nepal and to communicate with this dog asking him if he wanted a home off the streets – I set off on foot again to look for the cow.

Returning to the area where I first spotted the cow while in the taxi, I asked several store owners if they had seen a cow. Not one person I spoke to had seen the cow. The cow was nowhere to be found. Covered in Kathmandu dust, having a difficult time breathing the Kathmandu pollution I decided to stop searching for the day. Walking back to my room I asked the cow if she still wanted to go to the cow sanctuary? “Yes”, she replied – “For now focus on the dog.”

After returning to my room I prepared food for the dog going to the river feeding him that evening then again the next morning. During that time I contacted Animal Nepal, shared photos/location of the dog. Dr. Sunil of Animal Nepal was happy to treat and house the dog as long as I could transport the dog to the shelter. Saturday is a holiday in Nepal. I didn’t have the training to transport this dog in a taxi. I tried contacting KAT another agency who treats the street dogs in Kathmandu –  KAT communicated they were closed on Saturday and had eight cases Sunday – My trip would take KAT four hours. KAT could not help.

Saturday afternoon I had planned to visit R.B. Neupanes cow sanctuary. Arriving at the sanctuary in a busy area of Kathmandu an overwhelming feeling of calmness came over me. As you walk through the gate over one hundred cows greet you. Immediately the man I had seen in the BBC reel came over and introduced himself. Before leaving for the cow sanctuary my friend Sweta, a Nepalese native expressed interest in joining me. I was grateful Sweta was there! R.B., nor any of the humans who worked at the sanctuary spoke English. Sweta translated like a pro! We learned the cost to feed these cows maize and a mixture of wheat is $30.00 USD a day. The cost of vet care/medicine is challenging for this sanctuary. The most shocking fact I was to learn – This sanctuary is maxed out at 135 cows. R.B. originally housed 170 cows in this spot – Too many for this location. R.B. is not able to rescue any new cows off the streets at this time.

While sitting with the cow sanctuary kitten on my lap I reached out to the cow I had seen days before eating plastic garbage on a busy street in Kathmandu. “Thank you for leading us to the dog who you knew had a chance at a home,” I said to her – “My hope is that you and the others receive sanctuary soon.” She replied with a vision of herself looking down at me with a smile, grazing on grass.

Finally on Sunday evening after the sun had set with the help of a technician from Animal Nepal we were able to hire a taxi to take me and the dog to Animal Nepal’s shelter. The twenty-minute cab ride from the river to the shelter went smoothly. On the drive to the shelter I witnessed a cow on the side of the road by a fire in the street – Eating garbage.

R.B. shares there are approximately 8,000 abandoned cows in Kathmandu, Bhaktapur, and Lalitpur.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAP1253961.JPGP1253980.JPG

R.B. Neupanes Cow Sanctuary/R.B. & Sweta/Resident Kitten

Top Photo – The street dog with two cataract eyes living along the Bagmati River January 2019 – Photo Credit: Annette Hadaway

 

२०१८ वसन्तको समय,ईन्टरनेट चलाइरहेको बेलामा  एउटा बिबिसी YouTube भिडियोमा मेरो नजर पर्यो।” एउटा मान्छे जोस्ले अफ्नो मोटरबाईकमा गाईको वचाब गर्छ” , जुन नेपालको राजधानी काठमाडौंमा धेरै संख्यामा गाई लाई उस्को मालिकले बाटोमा छोडेर जाने गरिरहेका छन। काठमाडौं, नेपाल फर्किन साथ त्यो ठाउँमा जाने प्रतिज्ञा गरे मैले।

२ हप्ता अधि ट्याक्सीमा काठमाडौं घुमिरहेको बेलामा त्यस्तो ब्यस्त सडकको  प्लाष्टिकको फोहोर मैलोमा एउटा गाई खेलिरहेको देखे ठ्याक्कै आर.बि नेउपने ले बिबिसीमा भने झै । जब त्यो गाई संघमैले संचार गरे पछी थाहा पाए कि उसलाई उस्को मलिकले सडकमा छोडेको रहेछ । मैले सोधे “के तिमी गौशाला जान चाहान्छौ?” उस्ले ‘अ’ भनेर जवाफ फर्काइन।

अर्को बिहानि म घरबाट पैदल निस्किए। मेरो आजको लक्ष्य थियो गौंसालालाई उक्त्त गाईको स्थानको बारेमा खबर गरी उसलाई उध्दार गर्ने।जब मैले गाईसंग कुरा गर्दा उसले भनिन कि उ सधै हिजोकै सडकमा छैनन्।हरेक चौबाटोमा कताको बाटो लाग्ने भनेर उसले मलाई बताईन। म बाटो लाग्दै थिए उचानक खोलाको नजिक मोतीबिन्दु लागेको भुसिया कुकुर मेरो अगाडी आइ  पुग्यो।  त्यो कुकुर पुरै कालो थियो , शरीर भरी धुलो लागेको थियो भने मुख खैरिएको थियो।म भन्दा केही पर गएर बसी मलाई एक टकले हेरिरह्यो।मैले त्सको तुप्रै तस्बिर लिए र मेरो साथी लिना कोएन्ड, MOEY को सस्थांपकलाई पठाए ।लिनाले मलाई दक्षिण नेपालमा रहेको पक्षाघात भई हिड्न नसकेको कुकुरसंग संचार गर्नको लागी बोलाएकी थिईन, जब लिना र पशु डाक्टरले त्यो कुकुरलाई पाड्र्गा लगाई दिन त्यहा पुगेका थिए।पाड्र्गा लगाए पछि कुकुरलाई फेरी जमिनमा कुट्टा घिसरीएर हिड्नु पर्ने थिएन। लिनाले मलाई Animal Nepal सगं सम्पर्क गर्नको लागी सुजाब दिईन, त्यहि ठाऊ जहा Sophie, त्यहि नयाँ पाड्र्गा लगाईएको कुकुर; लगिएको थियो।Sophie खोप लगाई संधैको आफ्नो नँया घर पुग्ने र्पतीक्षा गर्दै थिईन। Animal Nepal को खोजी गर्ने र कुकुरसगं संचार गरी उसलाई सडक भन्दा अन्तै बस्नु मन रहेको कुरा सोध्ने कुरा याद गर्दै फेरी गाईको खोजी गर्न पैदल निक्लिए।

पहिले जहा मैले टाक्सीबाट त्यो गाईलाई देखेको थिए त्यहा म पुंगे। मैले गाईको स्थानको बारेमा जानकारी लिदा   गाईलाई कसैले पनि नदेखेको कुरा थाहा पाए।काठमान्डौको धुलोले छोपिएर सास फेर्न अफटयारो भए पछि मैले मेरो अाजको खोज यही रोख्ने निर्णय गरे।कोठा फर्किदा गाईसंग फेरी संचार गर्दा सोधे कि उसलाई गौँसाला जानु मन छ ? “अ, तर अहिलेलाई कुकुरको उव्दारमा ध्यान देऊ ।”, उसले जवाफ दिईन।

कोठा फर्किए पछि मैले कुकुरको लागि खाना तयार  पारी सांझ खोला छेउ पुगे र फेरी उर्को बिहानी पनि। त्यही समयमा मैले  Animal Nepal संग सम्पर्क राखे र उक्त्त कुकुरको तस्बिर र स्थानको जानकारी दिए।यदि मैले कुकुरलाई त्यँहा पुराए भने ,Animal Nepal को डा. शुनिल कुकुरको जाच गरी उसको हेरचाह गर्न निकै खुसी हुनेछन।शनिबार नेपालमा बिदाको दिन थियो। मसंघ कुकुरलाई टाक्सीमा लग्ने कुनै उपाए थिएन . मैले KAT लाई सम्पर्क गर्ने प्र्याश गरे , जसले काठमान्डौमा रहेका सडकछाप कुकुरहरूको जाच गर्थे। KATले मलाई सम्पर्क गरी बताए कि उनिहरू शनिबारको दिन बन्द हन्छन र आइतबार आठ वटा त्यतै मामला रहेको  र मेरो कामले चार गन्टा लाग्ने बताए। KATले मलाई सहयोग गर्न नसकने भए।

शनिबार दिउँसो  मैले R.B Neupane को गौंसाला जाने निधो गरे । त्यहा पुगे पछि मलाई काठमान्डौको हो-हल्लामा शान्त वातावरणको आवाश भयो।जब तपाई गेटबाट भिऋ छिर्नुहुन्छ तब १ सय भन्दा धेरै गाईहरूले तपाईको स्वागत गर्छन। तत्कालै मैले BBC रीलमा देखेको मान्छे आएर मलाई स्वागत गर्नुभयो र आफ्नो परिचय दिनुभयो।त्यहा जानु भन्दा अघि मेरो नेपाली साथी स्वेताले आफु पनि जान ईच्छुक रहेको बताईन।उनि त्यहा मसंग रहेकोमा निकै कृतज्ञ छु ।

R.B तथा त्यहा काम गर्ने कोहि पनि मान्छे अंर्गजी भोल्न जान्थेन्न ।स्वेताले पेशेवर अनुवादकले जै अनुवाद गरेर मद्दत गरीन। हामीले थाहा पायौं कि गाईहरूलाई मकै र गौँको मिझण दानाको रूप दिने गरिन्छ; जसको खर्च लगभग $30 USD आउने गर्दछ। त्यसरी नै औषधी र उपचार खर्च यस गौंसालालाई निकै चुनौतीपुर्ण रहेको जान्युम। सबै भन्दा आस्चर्य लाग्दो के थियो भन्दा गौंसाला 135 गाईले नै अधिक्तम रूपले भरिसकेको थियो।पहिले चाहि  यहा 170 गाई रहेको बुझेऔ, जो यो गौंसालाको लागि निकै धेरै थियो। जसकारण हाल R.B नयाँ गाईहरूको  उद्दार गर्न सकेका छैन्न।

जब म त्यस गौंसालाको बिरालोलाई लिएर बसेको थिए , तब मैले त्यहि गाईसंग सम्पर्क गरे जसलाई मैले केहि दिन अघि प्लासटिक खाई रहेको देखेको थिए ।”धन्यवाद हामीलाई कुकुरसम्म पुराईदेकोमा , तिमीलाई थाहा थियो कि उसले घर पाउने छ भनेर।” ,मैले उसलाई भने ,” म आशा गर्छु कि तिमी अनि तिमी जस्तै अरू गाईहरूले पनि चाडै गौंसाला पाउन।” उसले मलाई हासेर घास खाहिरहेको दृश्य देखाइ जवाफ दिइन।

अन्तयमा आईतबार बेलुकी घाम डुबेपछि Animal Nepalका र्पाविधिकको मद्दतबाट हामीले एउटा टाक्सि भाडामा लिएउ र कुकुरलाई Animal Nepalको शरणमा पुरायौ। २० मिनेटको त्यो याऋा रामर्री गयो। शरणमा पुग्ने याऋाको समयमा बाटोमा एउटा गाईले आगोको छेउमा फोहोर खाइरहेको देंखे ।

R.B. भन्छन कि काठमाडौं , भक्तपुर र ललितपुर भरि ८,००० छोडिएको गाईहरु।

R.B. नेउपाने गाई आरक्षण/ R.B. र स्वेता/ त्यही पालेको बिरालो

2019 Animal and Nature Connect Nepalese and English

Rhino Sauraha Nepal.JPGAs this blog transitions to more frequent postings – Written in both Nepalese and English, a rhino I physically met December 2018 while in Sauraha Nepal would like me to share our communication.

My question to the Rhino – What message do you have for humans?

R. means the rhino
A. means Annette

R. Help me. See People.
A. Are you blind?
R. Yes.
A. Really? Like in you can’t see – vision?
R. No.
A. What do you mean? See people?
R. Their ways are so different than their ancestors before them. Money, greed.
A. Hasn’t that always been the case?
R. No. People took what they needed – match up the earth with peoples sincerity.

The Rhino wanted me to look up the definition and synonyms for the word sincerity and include them in this message.

Definition of Sincerity – The absence of pretense, deceit, hypocrisy.

Synonyms of Sincerity

Honesty
Truthfulness
Good Faith
Integrity
Probity – The quality of strong moral principals – Equity

 

2019 जनावर र प्रकृति जडान नेपाली र अंग्रेजी

यस ब्लगले नियमित प्रकाशन गर्नलाई – नेपाली र अंग्रेजी दुवैमा लिखित, डिसेम्बर २०१८, नेपालको
सौराहामा मैले एउटा गैंडा भेटेंको थिए। गैंडा चह्न्थ्यो कि मेरो संचारको माध्यमबाट गैंडा र मेरो बीचको
कुराकानी साझा गरुँ।

मैले गैंडालाई प्रश्न गरे – मनुष्यको लागि तिम्रो के सन्देश छ?

R (र)भनेको rhino (गैंडा)
A (ऐ)भनेको Annette (म )

र. मलाई सहयोग गर , मान्छे हेर्नलाइ
ऐ. के तिमी देख्न सक्दैनौ?
र. हो।
ऐ. साच्चै? के तिमी नेत्र बिहिन छौ?
र. हैन
ऐ. तिम्रो मत्लब के हो? मान्छे हेर्ने ?
र. तिनीहरुको पारा एकदम फरक छ तिनीहरुको पुस्ताहरुको भन्दा। पैसा अनि लालच ।
ऐ. के यो पारा सधै एस्तै थिएन र पहिलै बाट?
र. हैन, मान्छेहरुलाइ जे चाहिएको थियो त्यो उनिहरुले लग्यो- यो धर्तीलाइ मानिसको निष्कपटतासंघ
(sincerety ) मिलाएर ।

गैंडा चाहन्थ्य्यो कि म यो सन्देशमा निस्कपटता (sincerety) को अर्थ र पर्याय सम्मेलन गरुँ ।
निस्कपटताको परिभाषा – निर्वाह, छल, कपटीको अभाव।
निस्कपटताको पर्याय
ईमानदारी
सत्यता
राम्रो विश्वास
पूर्णता
सुचीता- बलियो नैतिक सिद्धान्तहरूको गुण – निष्षपक्षता

Photo – Sauraha Nepal, December 2018 – Photo Credit: Annette Hadaway

Transforming Doubt – सन्देह को परिवर्तन

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Merriam-Webster defines doubt as

1a: uncertainty of belief or opinion that often interferes with decision-making

b: a deliberate suspension of judgment

2: a state of affairs giving rise to uncertainty, hesitation, or suspense the outcome is still in doubt

3a: a lack of confidence: DISTRUST has doubts about his abilities

b: an inclination not to believe or accept claim met with doubt

A friend recently advised me my blog would be more believable if I shared my doubts regarding animal and nature communication. The truth is I didn’t have any doubts whatsoever in telepathic communication until I started consciously practicing developing this skill.

With no official school year, I happened to start Maia’s one-year certification program as a guest in January. I’m embarrassed thinking back on attending my first couple of classes in my pajamas under the warm covers in bed. Maia lives in Arizona so daylight savings meant the Saturday morning classes began at 7:00am. Sleepy and shy I was surprised that first time as a guest when she invited me to participate.

After my third class as a guest, I knew Maia’s one-year certification program was for me. Ready to move forward on my path in animal and nature communication I set up a one-hour appointment with Maia to ask questions on logistics then set a date for my private one-hour session with Maia before integrating to my first class as an official student.

You know the feeling of learning to drive a manual transmission car – That first time you grasp that sweet spot feeling of the clutch versus brake, and actually starting to move the car forward? This feeling was consciously realized for me during my first private session with Maia. This was also the time I started doubting myself. Big time!

Are these my thoughts or the animals?

Is Maia a scam artist?

Am I bothering the animal?

Are my questions stupid?

Am I worthy of doing this work?

As someone who has been interested in quantum physics, I tried a Google search for guidance.  Albert Einstein, Animal Telepathy… – Dr. Einstein did not disappoint! I was led to the preface of the book, Mental Radio by Upton Sinclair.

I have read the book of Upton Sinclair with great interest and am convinced that the same deserves the most earnest consideration, not only of the laity, but of the psychologists by profession. The results of the telepathic experiments carefully and plainly set forth in this book stand surely far beyond those which a nature investigator holds thinkable. On the other hand, it is out of the question in the case of so conscientious an observer and writer as Upton Sinclair that he is carrying on a conscious deception of the reading world; his good faith and dependability are not to be doubted. So if somehow the facts here set forth rest not upon telepathy, but upon some unconscious hypnotic influence from person to person, this also would be of high psychological interest. In no case should the psychologically interested circles pass over this book heedlessly.  A. Einstein May 23, 1930

One evening driving home from work to a house-sitting gig I tried my own experiment in telepathy. I said the name of a close friend three times in my head. Within forty-five minutes that friend texted me a photo of herself wearing an elephant t-shirt! Sharing the experiment with that friend I found out she had taken that selfie weeks ago but had just felt like sending it to me.

I wish I could say the doubt subsided after those events but retraining my human brain to believe I can communicate with animals and nature was a longer process for me. As the months went by I began to develop the skill in class, worked with classmates outside of class, and practiced on my own.  As my confidence grew the doubt began to dissolve.

At this moment as I complete the last two months of Maia’s one-year certification program in Nepal surrounded by elephants, there is no doubt about the joy I am experiencing.

And I am confident that you too have the ability to communicate telepathically – Just ask the elephants!

मेरिअम-वेब्स्तेर मा संदेह लाई यसरी परिभाषित गरिएको छ।

१अ: विश्वास वा अवधारणाको अनिश्चितता जुन प्राय निर्णय गर्न हस्तक्षेप गर्दछ

आ: निर्णयको जानबूझी निलम्बन गर्नु

२: अनिश्चितता, हिचकिचाहट, वा निलम्बनको अवस्था बढ्दै गएको छ यो परिणाम अझै संदेहमा छ

३अ: विश्वासको कमी: DISTRUST ले आफ्नो क्षमताको बारेमा संदेह गरेको छ
आ: विश्वास गर्न वा दावी को लागी संदेह संग भेट स्वीकार नगर्ने एक झुकाव

मेरो मित्रले हालैमा मलाई सल्लाह दिये बमोजिम यदि मैले ब्लगहरुमा पशु र प्रकृति संचार सम्बन्धमा
मेरो शङ्कालाई साझा गरे भने मेरा ब्लगहरू अधिक विश्वसनीय हुन सक्छ। जब सम्म मैले यो
कुशलतालाई विकासशीलपुर्ण हासिल गर्न अभ्यास गरें सच्चाइमा मैले टेलिपाथिक संचारमा कुनैकुनै
संदेहहरू पाएन ।

कुनै आधिकारिक स्कूल वर्षको साथमा, मियाको एक-वर्ष प्रमाणीकरण कार्यक्रम जनवरीमा अतिथिको
रूपमा सुरु गरें। लजालु भावनामा पजामा लगाइ बिस्तरामै बसेर सुरुको केहि कक्षा लियेको थिए । मिया
अरिजोना बस्थिन र सनिवारको दिनको किरण लगत्तै बिहान ७ बजे कक्षा सुरु हुन्थ्यो। निद्रा र शर्मीले
मलाई आश्चर्यचकित बनएको थियो कि पहिलो पटक अतिथिको रूपमा जब मैले भाग लिन मलाई निम्तो
आयो ।

अतिथिको रूपमा मेरो तेस्रो कक्षा पछी मलाई महसुस भै सकेको थियो कि Maia को एक बर्षे प्रमाणपत्र
कार्यक्रम मेरै निम्ति बनेको थियोे । जनावर र प्रकृति संचार सिक्न अघि बध्न को लागी मिया संघ एक
घन्टाको समय नियुक्त गरेर मेरो तर्किक प्रबन्धक बारे सल्लाह गरे पछि मिया संघ मेरो पहिलो कक्षा
एक आधिकारिक छात्रको रूपमा एकीकृत गर्नु भन्दा पहिले निजि एक घन्टाको समय सेट गरियो

तपाईं एक हस्तान्तरण ट्राफिक कार ड्राइभिङ्ग गर्न सिक्न को लागी थाहा छ – पहिलो पटक तपाईं क्लच
र ब्रेकको त्यो मीठो भावना बुझ्नुहुन्छ, र वास्तवमा कार अगाडी बढ्न थाल्नु हुन्छ? त्यस्तै भावना मलाई
महसुस भैरहेको थियो मिया संघको पहिलो निजि कक्षा लिरहदा। यो समय मैले आफैलाई शंका गर्न
थालेको समय थियो। ठुलो समय!

के यो मेरो सोचाइ थियो या जनावर ?

क मिया एउटा घोटाला गर्ने एक कलाकार थिइन?

क मैले जनावरलाई दुख पो दिराकोछु?

क मेरो प्रश्न मूर्ख दायी छन?

के म यो काम गर्न योग्य छु?

क्वांटम भौतिकीमा रूचि राख्ने व्यक्तिको रूपमा, मैले निर्देशनको लागि Google खोजी प्रयास गरेँ।अल्बर्ट
आइंस्टीन, पशु टेलिपाथी … – डा। आइंस्टीनले निराश गरेनन्! , मानसिक रेडियो उप्टन सिन्क्लिलेयर
द्वारा मलाई किताबको उपदेश नेतृत्व गरिएको थियो

मैले उप्टन सिन्क्क्लेयरको किताबलाई ठूलो रुचिको साथ पढेको छु र म विश्वस्तता र प्रोफेसरहरूको
मनोवैज्ञानिकहरूको मात्र होइन, वहाँ सबैभन्दा तीव्र विचारको योग्य हुनुहुन्छ भनेर आश्वस्त छु।टेलिपाथिक
प्रयोगका परिणामहरू सावधानीपूर्वक र यस किताबमा स्पष्ट रूपले सेट खडा गरी निश्चित रूपले तीभन्दा
बढी प्रकृतिको अन्वेषकलाई मान्य बनाइएको छ। अर्कोतिर , उप्टन सिन्क्लैर कति सझक निरीक्षक र
लेखक भई उन्ले एक चेतनायुक्त कुनै धोखाधडीबिना येस संसारलाई पढिरहेका छन ,उनको राम्रो
विश्वासमा कुनै सन्देह थिएन। त्यसैले यदि कुनै तथ्यांक टेलिपाथीमा मेल हुन अएन तर कुनै मानिस

देखि मानिसको असचेत सम्मोहनलाई असर पर्छ भने त्यस्ले सबैको उच्च मनोवैज्ञानिक रुचि लिनेछ ।कुनै
पनि मामला मा मनोवैज्ञानिक रुचि राखी सर्कलहरु बिना यस किताब मा पारित हुनु पर्छ। ए आइंस्टीन
२३ मई १९३०।

एक साझा म घर फर्किरहेको बेला मा मैले टेलिपाथीको प्रयोग गरे। एउटा हितैशी मित्र को नाम मैले ३
पटक आफ्नो दिमागमा लिये। ठीक्क ४५ मिनेट पछी त्यही मित्रले हात्तीको नक्सा भएको टी शर्ट लगाको
तस्बिर मलाई पठाइन। मैले यो कुरा उसलाई भनेपछि उस्ले भनिन कि त्यो तस्बिर केहि हप्ता अघि
को थियो तर उन्ले अहिले पठाउने सोचिन रे।

म भन्न चहन्थ्ये कि ती शंकाहरू ती घटनाहरू पछि शन्त भएका थिए तर म जनावरहरू र प्रकृति सँग
कुराकानी गर्न सक्छु भनेर मेरो मस्तिष्कमा छिराउनु मेरो लागि लामो समय लाग्यो।केहि महिना बित्दै
गएपछि मैले कक्षामा कौशल विकास गर्न थाले, कक्षाको बाहिर सहपाठीका साथ काम गरें, र एक्लै पनि
अभियास गरें। – मेरो आत्मविश्वास बढ्दै जाँदा मेरा सन्देह विलीन हुन थाले।

मियाको एक बर्षे प्रमाणपत्र कार्यक्रमको अन्तिम दुई महिनाको यस क्षण हात्ती हरुको वरिपरि नेपाल को
एक भागमा बिताइरहेको थिए र निस्संदेह म निकै नै रमाइरहेको थिए ।

म विश्वस्त छु कि तपाईंहरुसंघ पनि टेलिपाथी द्वरा सम्बाद गर्ने क्षमता छ… तपाई केवल हात्तीलाई
गएर सोध्नु होस!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

One Saturday morning class a dog I was pet sitting joined us!

Top Photo – Sauraha Nepal, December 2018 – Photo Credit: Annette Hadaway

सनिवारको एक बिहनीको कक्षा लिन लाग्दा मैले हेरिरहेको कुकुर मै संघ बस्यो !

माथिल्लो तस्बिर- डिसेम्बर २०१८ मा सौराहा नेपालमा लेको-  तस्बिरको श्रेय:अन्नेत्ते हाडेवे (Annette Hadaway)

Nosey’s Message – नाेसीकाे सन्देश

Nosey, a 36-year old female African elephant, had worked from a young age in a traveling circus in the United States until she was seized by authorities while on the road then transferred to an elephant sanctuary while her keepers awaited trial. My question to Nosey through the animal communicators was two-part. Would you miss your keepers if granted sanctuary, and what do you think of all of the press regarding you right now?

Emma conveyed Nosey’s response (in italics below):

Nosey was very happy to talk and gregarious in manner. Full of love and wisdom. It is not about deciding between the circus or a sanctuary, it’s about interacting with people. She said she doesn’t want to go to a sanctuary and be forgotten and have no interactions with people. She absolutely wants to continue interacting with people. This is her mission in her life, to provide ‘active service’ so she can touch us all with her amazing energy and help humans to inspire love. She wants to educate on a spiritual, physical and in a love focused manner. She sees herself as a guide. She does not and has never felt like a victim at the circus, as she likes human connections. She sees her glass as half full.  She is aware that she inspires the hearts of people. It would not make her happy to be in a sanctuary where all she had to think about was herself. That’s not who she is, or why she is here. If there was a website or some forum where people could express their love for elephants she would LOVE to get love letters from people. The people who ‘fight for her with anger’ are operating on a lower vibration level and their hearts are closed. If they could instead help create a forum for people and elephants to communicate that would be inspirational for all. She is happy to talk to an animal communicator to do this. She said she sees herself as a consultant to humans, lighting the way forward to a higher energy and more communication platforms. Her warriors need to be spiritual warriors and she can help with inspired education. She said she is not a Buddha, but an active ‘being to inspire’, consultant and wants to radiate her love with us. She said she’d like to ask us what Nosey inspires us to do and to feel? Essentially, she is looking for humans to find her a positive platform to communicate with her from a place of love. She has much to teach us.

When learning to communicate with animals, Maia teaches us as humans to recognize our way of being, to put aside our assumptions, concerns, beliefs or agenda in order to be fully present, respectful and loving to the animal we are communicating with. Learning to do this took some work on my part!

As an activist, Nosey’s message tested what I’d been rallying for. This was not an angry elephant. This was not a spiteful elephant. Months later I would communicate with a wild tusker in Nepal who had killed humans also destroying homes; Nosey was not that animal.

Excited yet anxious the next step was sharing animal communication and Nosey’s message to my activist family, the core group with Free the Oregon Zoo Elephants (FOZE). Our holiday meeting and gift exchange was coming up.

Thinking about how to share Nosey’s message with FOZE had my stomach in knots. FEAR. False evidence appearing real can feel so – real. My mind went all the way to “they are going to kick me out when I share this.” I reached out for support in bringing Nosey’s message to FOZE. Emma along with a FOZE supporter whom I knew was open-minded on the subject of animal communication agreed to attend the FOZE holiday meeting and gift exchange.

A couple of hours before the FOZE meeting while wrapping gifts for the exchange I received a ping on my phone. Emma had come down with the flu. She was not coming. Within minutes of Emma’s message I received another, my other anchor of support had a sick dog. I remember sitting down with thoughts of not attending the meeting. Then it hit me. How can I go forward with attending animal and nature communication classes if I don’t have the courage to translate what the animals want us humans to hear? I went to the meeting.

Noseys message was met with contempt by a couple of FOZE members while others were open. Over the course of the evening with more conversation, the anger and sarcasm seemed to give way to the possibility of truth. They didn’t want to kick me out. And, I had brought them a new perspective, although a challenging one.

Prior to writing this post, I reached out to Nosey asking her how she wanted me to communicate her message. Her wish was that I write the message as it was given to me by Emma. She also added, “I approved this message.” I’m constantly chuckling at the sense of humor animals exhibit while communicating. The first morning of an Elephant Conference earlier this year, Packy, an Oregon Zoo elephant, showed up in a vision sporting a necktie stating he was ready to go! But I’m getting ahead of myself…I haven’t shared about my first animal communication class!

 

नोसी एक ३६ बर्षको अफ़्रिकि माउ हात्ती हो जुन चाहि सानो उमेर देखि अमेरिकाको एउटा सर्कसमा काम
गर्थ्यो। उसलाई सरकारले बाटोबट समातेर हात्ती आरक्षमा रखिदिये र उसको महुते मुद्दाको तरिक कुरि
बसेको थियो। मैले जनावर संचारको माध्यमबाट उसलाई दुई भागमा प्रश्न गरे।
यदी तिमीलाई आरक्षमाइ राख्ने भयो भने के तिमीलाई तिम्रो महुते को याद औउछ?
अनी अहिलेको यो सबै सम्बाद तर्फ तिम्रो के धारणा छ?

एमाले नाेसीको जवाफ बहन गरिदियो जुन इतलिक्स म लेखिएको छ।

नोसी मानिससंघ कुरा गर्न र उनरुसंघ को साथ रुचाउने प्रकारको रहेछ। माया र विवेकले भरिपुर्ण । उसले
सर्कस र आरक्ष भन्दा पनि मानिससंघको अन्तरबार्तालाई मान्यता दिन्थ्यो। उस्ले भन्यो उसलाई मानिस र
मानिस संघको अन्तरबार्ता देखि पर गएर आरक्षमा बस्ने चाहना छैन। निरन्तर रूपमा मानिसको सेवा
गरि उसको स्पर्शले मानिसमा मायाको भवनमा जगाउने नोसीको एक मात्र लक्ष्य थियो। नोसीले आफ्नो
अन्तरात्मा , दैहिक र मायालु ब्यवहारले हामीलाई पढाउन चाहन्थ्यो। सर्कसमा नोसीले आफुलाइ कहिले
पनि एउटा पीडितको रुपमा हेरेन, उसले आफुलाइ जहिले एउटा मार्गदर्शकको रुपमा हेर्यो जो मानिससंघको
सम्बन्ध रुचाउथ्यो। नोसी आफ्नो कार्यदेखी सचेत थियोे कि उसले केवल मानिसको मनलाई प्रेरितमात्र
गरिरहेको थियो। आरक्ष गै सकेपछि उसले केवल आफ्नो बारेमा मात्र सोच्नु पर्नेछ जोसले नोसीलाई
एकदम दुखित पर्नेछ ।यदि त्यहा त्यस्तो कुनै प्र्कर को संचार माध्यम जुन द्वारा मानिसले हात्ती प्रतिको
प्रेम व्यक्त गर्न सक्ने हो भने नोसी निकै नै खुशी हुने थिन त्यस्तो प्रकारको प्रेम पत्र पाउनुमा। नोसीको
लगि भनेर रीसका साथ लडाइँ गर्ने मान्छे भन्दा, एउटा येस्तो मान्छे होस जोस्ले हात्ती र मनिष बीचको
अन्तरबार्ता गर्न सक्ने सन्झाल्को स्थापना गरोस् । जनावर सन्देशदाता संघ अन्तर्वाता गरेर नोसी निकै
खुशी थिइन। उसले आफुलाइ मानिसको परामर्शदाताको रुपमा हेर्थिन, सधैब मानिसको मार्ग उज्यालो गरेर
उच्च उर्जा र अझै धेरै संचार माध्याम तिर लम्कने उस्को चाहना बाताइन। उस्को योद्धा एक आत्मीय
योद्धा भएपछी मात्र उसले प्रेरणामुलुक शिक्षामा टेवा पुराउन सक्ने बताइन। उसले भनिन् उ बुद्ध त
होइन तर उ एक सकृय प्रेरक हो जोसले मानिसलाई सधैँ आफ्नो परामर्श र मायाले भरिपुर्ण गराउन
चाहान्तिन। उसले हामीलाई सोध्न चाहन्थिन कि नोसीले के कुराको महसुस गर्न हामीलाई प्रेरित गर्छिन
? खासमा उ एस्तो मानिसको खोजीमा थिइन जस्ले एउटा सकारात्मक संचार खोजी गरोस् जसको माध्यम
बाट हामीसँग अन्तर्वार्ता गर्न सकोस् । नोसी संघ धेरै कुराहरु छन हामीलाई सिकाउन।

जनावरसंघ संचार गर्न सिकिरहेको बेलामा, सकृय रूपमा माया र आदर साथ उपस्थित हुनलाई हामीले
मानिस भएर हाम्रो कल्पना, चिन्ता, सिद्धान्त अथवा स्वार्थ सबै पछी हटाउन पर्छ भनेर मैआ(Maia) ले
सिकाउनु भयेको थियोे । र यो सिक्नको लागी केहि काम मेरो भाग को पनि उपयोग भयो !

एक कर्यदक्ष हुनको नाताले, नोसीको सम्देशले जाचँ गर्‍यो कि म के कुरामा सम्मेलन हुँदै थिए भनेर ।
नत नोसी रिशालु थिन नत ध्रोह नै थिइन। केही महिना अघि मैले नेपालको एउटा जंगली साढे हात्तीसंघ
संचार गरेको थिए जोसले त्यहाको मान्छे मरेर धन जनको छ्यती पुरको थियोे; तसर्थ नोसी त्यो प्रकारको
हात्ती जस्तो कतै नि थिएन ।

उत्सुक तर व्याकुल भै मेरो कर्मठ परिवार, “Free the Oregon Zoo Elephants” (FOZE) को केन्द्रिय
सदस्यलाई जनावर संचार र नोसीको सन्देशको बरेम भन्नू मेरो दोस्रो पधाब थियो। सभै सदस्य घरमा
भेला भएर पुरस्कार बध्ने बिदाको दिन नजिकिँदै थियो।

नोसी को सन्देश कसरी FOZE को सामु व्यक्त गरुम भन्ने सोच ले मेरो पेटमा खुल्दुली मच्चाउन थलेको
थियो। FEAR(डर)। False evidence appearing real (झुटाे प्रमाण साचो हुनु ) सचिकै महसुस हुदो रहेछ। मेरो
दिमागमा यति मात्र खेली रहेको थियो कि उनीहरुले मलाई लात हनेर खेदाउने छन यदि मैले नोसी को
कुरा उनरुलाइ भन्यो भने । म कसैको सहायताको खोजीमा थिये जोस्को द्वारा नोसीको सन्देश FOZE सम्म
पुराओस। एम्मा र FOZE को केही समर्थक मित्रहरू जो जनावर संचार प्रति खुल्ला सोचाइ भएको मानिस
थिए , FOZE बिदा र पुरस्कर साट्ने दिनमा उपस्थित हुन स्वीकारे।

FOZE सम्मेलन सुरु हुनु भन्दा केहि घन्टा अघि हामी साटासाट गर्ने पुरस्कार पोको पार्दै थियौ, त्यहीँ बेला
मेरो फोनमा टुंग घण्टी बज्यो । एम्मालाई ज्वरो आएछ,उ नआउने भाइन। केही मिनेटको अन्तरामै , मेरो
दोश्रो समर्थक मित्रको कुकुर बिरामी भएर सम्मेलनमा उपस्तिथ हुन नसक्ने खबर आयो। त्यसपछि
मलाईनि त्यो सम्मेलनमा नबस्ने सोच आउन थाल्यो। यदी मसंघ जनावरको सन्देश मानिस माझ पुराउने आठनै छैन भने म कसरी जनावर र प्रकृतिको संचार कक्ष तालिम लिन अघि बध्न सक्छु र भन्ने
कुराले मेरो मस्तिष्कमा जाग्यो र म सम्मेलन मा गये।

नोसी को सन्देशलाई FOZE को केही सदस्य हरुले सकारात्मक रूपमा लिये भने केहीले अनादर गरे। त्यो
साझाको अझै लामो बार्तलाबको रिश र व्यंग्यले मलाई सकारात्मक सोच तिर लम्काइरहेको थियो । धन्न
म त्या बाट बाहिरिन र मैले उनरुको माझ , एक नया चुनौती युक्त दृस्ठिकोण सिर्जना गर्न सफल भएको
थिए।

यो पोस्ट लेख्नु अघि म नोसी सामु गएर सोधे कि तिमी कस्तो तरिकामा तिम्रो सन्देश मानिस माझ
पुरौउन चाहान्छौ र उसले एम्मालाई जे भनीन त्यहीनै मैले लेखु भन्ने उस्को ईच्छा थियोे । उसले आफ्नो
समर्थन देखाइन। संचार गरिरहेको बेला जनावरको हास्यजनक गुण देख्दा मलाई आनन्द मिलिरहेको थियो।
यो बर्षको हात्तीको सम्मेलनको पहिलो बिहानिमा ओरेगोन जूको एउटा प्याकी नामको हात्ती मेरो दृस्टीमा
आयो जो गृवाबन्ध बानी अघि बढ्न तत्पर थियो। म भने मेरो पहिलो जनावर सङको सन्देश मानिस माझ
साझा गर्न बाकी भएको हुनाले म प्याकी संघ सुरु गर्न चाहन्न थिए ।

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Sketch of Nosey at The Elephant Sanctuary in Tennessee USA

The image of Nosey in the latest blog post:
A stickler for rules, I had emailed a request to the sanctuary where Nosey is staying asking permission to use one of their photos of Nosey I found on the internet for the blog.
Sudha Krishnan, a communicator living in Mumbai India and I were working on homework together the day I had planned on publishing the post. Checked my email. No word back from the sanctuary regarding my request.
Nosey shared with me through Sudha to draw a sketch of her, referencing the sketches I had at home. Sketches, what sketches? At first, I wasn’t connecting to the reference. Then I remembered! All summer I’ve been downsizing belongings stored in the basement. On top of a pile to donate sat all of the landscape design sketches I had done in the early 2000’s along with blank sketch paper!
अमेरिकाको Tennessee स्तिथ हात्ती आरक्षणमा खिचेको नोसीको यो तस्वीर
हालैको ब्लग पोस्टमा रहेको नोसी को तस्वीर :
मैले ईन्टरनेटमा भेटेकाे यो नोसीको तस्वीर मेरो ब्लगमा रख्नलाइ आरक्षणबाट स्वीकृती लिन एउटा ईमेल पठाए।
जुन दिन यो पोस्ट  छाप्प्न प्लान गरीरहेको थिए त्यो दिन  ईन्डियाको मुम्बई  भन्ने ठाँउको संचारकर्मी सुधा   नामक ब्यक्ति संघ म गृहकार्य गरिरहेको थिये। मैले मेरो ईमेल खोलेर हेर्दा अझैनि आरक्षणबाट केही जवाफ अएको थिएन ।
सुधाको माध्यम बाट  नोसीले मलाई उसको चित्र  मेरा  घरमा रखेको अर्को चित्रको सन्धर्भमा बनाउने सन्देश  पठायो। चित्र , कस्तो चित्र ? सुरुमा के को सन्धर्भ भनेर मैले ठम्याउनु सकिन। पछि मलाई याद आयो कि हरेक गर्मी महिनामा  ढोकाको सामान भण्डारमा थुपारेर राख्ने गर्थे ।  त्यो थुप्रोको माथिल्लो तल्लामा मैले २००० सालको सुरुवातमा चित्र कोरेको पन्ना हरु फेला पारे।

Nepal Keeps On Giving – नेपाल निरन्तर दिने क्रममा

Trekking the Manaslu Circuit October 2014

Portland Oregon December 14, 2017. I attended one of those holiday functions – You know the type – an evening Tibetan Singing Bowl/ Reiki Healing Session/ hosted by a woman whom you’d met by staying in the same Airbnb in Kathmandu Nepal!

I arrived early to a warm room. The healer was busy preparing for the session. Once I’d sat down another guest arrived plopping herself down beside me. Emma Clifford and I started chatting instantly. Our mutual friend the healer noticed our exchange from the front of the room. The healer shouted with a big smile that Emma and I needed to exchange contact info as we had much in common.

It was Nepal! Emma had just returned from Tiger Tops in Nepal. Tiger Tops is an eco-friendly resort in southern Nepal where I completed my first internship in elephant footcare. She had also attended the Animal Conference in Kathmandu. It turns out Emma had met and spent time with folks I knew. We had a giggle about the power of Nepal while exchanging numbers at the end of the healing session.

The following week while having coffee with Emma sharing about Nepal and elephants the subject of animal communication came up. Since I conveyed an open mind about the subject, Emma shared that animal and nature communication was part of her life and that she was mentored by Dr. Maia Kincaid.

Immediately I asked Emma to reach out to an elephant I wanted an opinion from. Emma agreed to speak with the elephant in her upcoming Saturday class with Maia. It was only Tuesday! How could I possibly wait? Could this be true? Along with 80 billion other questions that came swirling.

Saturday finally came. During work that day I thought often about Emma sharing my questions with her teacher and classmates. I wondered what it would be like to sit in on one of Maia’s classes as a guest of Emma’s. How does animal communication work? Can all humans telepathically communicate with animals? Would I actually be able to communicate with an elephant while working on their feet? Wouldn’t that be a more compassionate encounter? It was all so intriguing!

That afternoon Emma called and shared what the elephant had communicated to them in class that day. This was my introduction to the year-long animal communication mentorship classes with Dr. Maia Kincaid. The schedule consists of two classes on Thursday, and an early morning Saturday class, all via a one and a half hour conference call. When I learned that two classes are on Thursday – I had to smile, as Thursday happens to be my day off. It feels that it was meant to be. Once a month the Saturday class concentrates on communicating with nature as it relates to the United Nations Sustainable Development Goals.

My mind is open as I await my first animal communication class with Dr. Maia Kincaid January 2018.

Namaste. Thank you so much for reading this blog post! I have many stories to share before catching up in real time on my year-long journey into animal and nature communication. A mission statement with website will soon follow.

Enjoy the journey. I certainly am!

पोर्ट्ल्याण्ड ओरिगोन डिसेम्बर १४, २०१७। मैले छुट्टिको कामहरु मध्ये एक साझ तिब्बत्तियन गीत गायन/रिकी उपचार सत्रमा सहभागी भएको थिए यो कार्यक्रम एक महिला द्वारा सन्चालन गरिएको थियो जसलाई तपाई एयर बि एन बि , काठमाडौँ बसाइको क्रममा भेट्न सक्नुहुन्छ

बिहानै न्यानो कोठामा पुगेको थिए जहाँ गुरु त्यस दिनको अभ्याशको तयारीमा हुनुहुन्थ्यो। म बस्ने बित्तिकै अर्को एक जना पाहुना मेरो छेउमा आएर पलेटी कसेर बासिन। म तुरुन्तै कुराकानी गर्न थाल्यौ , उसको नाम एमा क्लिफार्ड रहेछ। गुरुले हाम्रो क्रियाकलाप कोठा को अघिल्लो भाग बाट नियाली रहेका थिए बडो मुस्कानका साथ् हामीलाई कराउनु भयो। एमा मैले आआफ्नो सम्पर्क नम्बर साटासाट गर्यौ किनकि म बीच अझै धेरै कुराहरु गर्न बाकी नै थियो

हामी नेपालमा थियौ एमा भर्खरै टाइगर टप्स होटल बाट फर्केकी थिइन टाइगर टप्स नेपालको दछिनी भागमा अवस्थित एक प्रकृति मैत्री रिसोर्ट हो। जहाँ मैले हातिहरुको खुट्टाको स्याहार सुसार गर्ने तालिम लिएको थिए उनले काठमाडौँ मा आयोजित पशु सम्मेलनमा पनि भाग लिएकी थिइन मैले चिनेका केहि व्यक्ति हरु संग एमाले भेटेकी केहि समय बिताएकी रहिछन। उपचार सत्रको अन्त्यमा हामीले नेपालको शक्तिको बारेमा हसिमजाग गरेका थियौ।

त्यहि हप्ता एमासंग कफी पिउने क्रममा इमाले नेपाल हात्तीहरुको बारेमा कुरा गर्दा पशु संचारको बिसय आएको थियो। उनको कुरा मैले बहुतै सहज खुल्ला हृदयले सुनिरहेको  थिए पशु प्रकृति संग कुरा गर्ने उनको जीवनको एउटा पाटो नै रहेछ यस बिसयमा उनलाई  डा. मैइ किनकैड बाट सल्लाह सुझाव मिल्दो रहेछ मैले तुरुन्तै  एमालाई एक हात्तिको बिचार बुझने चाहना ब्यक्त गरे। आउने शनिबारको दिन  डा. मैइ किनकैडसंगको क्लासमा हात्तीसंग कुरा गर्न एमाले सहमति जनाइन। मंगलबारको दिन थियो शनिबार कुर्न मलाई अत्याश लाग्दै थियो। के यो सत्य हुन सक्छ ? यस्तै यस्तै अनगिन्ति प्रश्न कौतुहल मेरो मनमा खेल्न थाले  

अन्ततः शनिबार आयो त्यस दिनको कामको क्रममा बारम्बार मैले सोच्थे एमाले मेरो प्रश्नहरु आफ्नो शिछेक   सहपाठीहरु संग सोध्दै होलिन। डा. मैइको क्लासमा इमाको पाहुना को रुपमा बस्न पाए हुन्थ्यो जस्तो बिचार मेरो मनमा खेल्न थाले पशु संचार कसरि काम गर्दछ ? यो काम कसरि हुन्छ ? के सबै मानिसहरु टेलीपाथ बाट पसुहरु संग कुरा गर्न सक्छन ? के वास्तवमै हात्तीहरुको खुट्टाको स्याहार सुसार गर्ने क्रममा उनिहरुसंग बोल्न योग्य हुनेछु ? यो अतय्न्तै मायालु प्रेमिल मुठभेढ़ हुनेछ , होइन ? यी सबै चाखलाग्दा कुरा हरु थिए

त्यो दिन दिउसो एमाले मलाई फोन गरेर हात्तीसंग कुराकानी गरेको कुरा सुनाइन डा. मैइ किनकैडसंगको यो मेरो बर्सौ लामो पशु संचार क्लास को परिचय थियो।  समय तालिका अनुसार क्लास बिहिबार दुइ पटक शनिबार बिहान भिडियो कन्फ्रेन्स कल मार्फत सन्चाल हुने रहेछ। जब क्लास बिहिबार दुइ पटक हुने कुरा थाहा पाए खुसीले मुस्कुराए, किनकि बिहिबार मेरो छुट्टीको दिन हो सायद यो हुनु नै थियो महिनाको एक दिन शनिबारको क्लास संयुक्त राष्ट्रसंघ स्थायी बिकाश लक्ष्य संग सम्बन्धित प्रकृति संग संचार गर्ने बिषयमा केन्द्रित हुने कुरा थाहा भयो  

म खुला हृदय र मस्तिकका साथ् डा मैइसंगको पशु संचार क्लास जनवरी, २०१८ को पर्खाइमा छु ।

यो ब्लगपोस्ट पढ्नु हुने सबै लाइ धेरै धेरै धन्यबाद। पशु प्रकृति संचारको यो मेरो लामो यात्राको क्रममा तपाइहरु संग मेरा धेरै कथा हरु बताउन बाकी नै मिसनको विवरण वेबसाइटमा छिट्टै पाउनु हुनेछ निश्चित छु तपाइको यात्रा रमाइलो हुनेछ नमस्ते

Emma and Annette

Emma and Annette at Cruzroom Portland Oregon December 2017

Top Photo – Manaslu Circuit Trek Nepal October 2014 – Photo Credit: Annette Hadaway

एमा र एनेट क्रुजरूममा पोर्टल्याण्ड, ओरेगोंन, डिसेम्बर २०१७।

शिर्ष फोटो : मनास्लु सर्किट ट्रेक नेपाल अक्टोबर २०१४फोटो क्रेडिट : एनेट हाडवे